شمارهٔ ۹۷ - قطعه

قافیه: یکیم۱۳ بیت

من ز جمع شاعران باری کیممن ز لاف دانش و دعوی کیم

من ز نثر پاک چون نثره چه اممن ز نظم شعر چون شعری کیم

هر زمان گویم که شعر من چنینمن ازین دعوی بیمعنی کیم

گویم از من زنده شد شخص سخنمن نه نفخ صور و نه عیسی کیم

من ید بیضا نمایم در هنر؟ای مسلمانان من از موسی کیم

طعنه ها در شعر استادان زنممن بدین دانش ز استهزی کیم

چیست این باد و بروت خواجگیسیم دارم فاضلم آری کیم

من فراز توده غبرا چه اممن بزیر قبه اعلی کیم

من زمدت یا زخدمت چیستممن ز رسم و خلعت اجری کیم

من ندانم تا من عامی صفتز اختراع و صنعت انشی کیم

من ز شرح گوهر ثانی چه اممن ز سر علت اولی کیم

میتوان دانست قدر زرگریاین تکبر چیست پس یعنی کیم

گر ز بهر بندگی نپذیردمرکن دین من در همه گیتی کیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احوالات و ویژگی‌های شاعر است. شاعر خود را از جمع شاعران و مدعیان دانش جدا می‌داند و بر این باور است که نسبت به دیگران، نثر و نظم خاص و متفاوتی دارد. او بیان می‌کند که به رغم ادعاهای بسیاری که دارد، در واقع، هنر و توانایی‌هایش خود را به نمایش می‌گذارد و از دیگران برتری دارد. همچنین با اشاره به شخصیت‌های مذهبی مانند موسی و عیسی، نشان می‌دهد که او نیز در هنر و دانش، قابلیت‌های ویژه‌ای دارد. شاعر به نقد و طعنه به شعر دیگران می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که در مورد مقام و منزلتش در عالم ادبیات و هنر، مطمئن و با اعتماد به نفس است. او همچنین درباره مفهوم تواضع، تکبر و ارزش واقعی دانش و هنر تأمل می‌کند. در نهایت، در می‌یابیم که بنیاد ایمان او بر بندگی و خدمت به خدا استوار است.