شمارهٔ ۹۳ - در مدیح
منم که جز بمدیح تو هیچ دم نزنمبجز بقوت تو گوی مدح و دم نزنم
سرای ضرب سخن زان مسلمست مراکه جز بنام شهنشاه دین درم نزنم
مجاور فلک و بحرم اندرین حضرتسزاست خیمه اگر بر کنار یم نزنم؟
هر آن نفس که زنم جز بیاد دولت تووبال باشد بر عمر لاجرم نزنم
روا بود که ز نعمت تهی بود دستی؟که جز بدامن چون تو ولی نعم نزنم
چه عذر سازم اگر بر جناب این دولتطناب خیمه برین طارم نهم نزنم
ز روزگار تو میگویم وز تو مخدومازان دمی که زنم بی هزار غم نزنم
مرا چو شیر علم گر زباد باید زیستچو طبل و بوق دم از حلق و از شکم نزنم
بنزد همت من آسمان کمینه گداستاگرچه پهلو با هیچ محتشم نزنم
هنر ز خویش نمایم چو تیغ و چون خورشیدز خویش فخر کنم لاف ازین و عم نزنم
توکل آمیز الحق قناعتیست مراکه تکیه بر زر قارون و ملک جم نزنم
بچشم و گوش و بدست و زبان امین باشمدغا نبازم و دم بیش متهم نزنم
ز روی حرص و هوا پرده بر حرم ندرمبدست دزد طمع نقب بر حرم نزنم
اگرچه عاجز باشم زبون کس نشوماگرچه قادر گردم در ستم نزنم
بخوش حریفی هنگام خلوت مجلسززهره کم نزنم گرچه زیروبم نزنم
سپید بازم و هر دست را نشایم منسیاه چترم و بر هر سری رقم نزنم
بطبع شاعرم آری ولی بوقت بیانچو آفتابم و چون آفتابه نم نزنم
گه فصاحت بادم زبان بریده چو کلکاگر عرب بسر کلک بر عجم نزنم
مرا بگاه دبیری در دست باد قلماگر برابر این خواجگان قلم نزنم
علوم شرعی معلوم هرکسست که منز هیچ چیز درین شیوه کم قدم نزنم
اگر بنظم رسد کار و شعر باید گفتتو خود بگو که من اینجای هیچ دم نزنم
حدیث فضل رها کن من این نمی گویمو گرچه میرسدم لاف فخر هم نزنم
چو لاله گر کلهی بر نهم رکاب ترازبندگان تو شمشیر کم زنم نزنم
مرا بمرد مخوان گر بوقت جانبازیشراره وار معلق سوی عدم نزنم
بوقت مردی چو من تیغ کار باید بستبمردمی که زخورشید تیغ کم نزنم
زیاد حمله چو من آبدار کشمزنم گر آتش در خاک روستم نزنم
گرفتم آنکه مرا نیست معنی ذاتیهنر ندارم و تیغ و قلم بهم نزنم
تمام نیست مرا این هنر که بعدرکوعبجز بخدمت خاص تو پشت خم نزنم؟
نه آن خسم که زهر بادگوشۀ گیرمکه بی رضای تو من گام در ارم نزنم
بدین وسایل و چندین هنر چو تو مخدومدریغ باشد اگر بر فلک علم نزنم
حقوق خدمت دارم مرا مکن ضایعکه من همایم و جز فال مغتنم نزنم
زدرگه تو بجای دگر نخواهم شدکه پنج نوبت جز بر در کرم نزنم
ز درگه تو بجای دگر نخواهم شدکه پنج نوبت جز بر در کرم نزنم
دعا بشعر نگفتم که حلقه یارببجز بوقت سحر بر در قدم نزنم