شمارهٔ ۶۶

قافیه: رگردد۹ بیت

تا کی اندر طلبت دل به جهان در گرددبی سرو پا شده چون حلقه به هر در گردد

شمع سان جان من از هجر لب شیرینتچون بگرید ز سر سوز منوّر گردد

مهر روی تو در آیینه دل هست چنانکصورت مهر در آیینه مصوّر گردد

چون خیال لب و دندان تو در چشم آیداشک چشمم همه چون لعل و چو گوهر گردد

قد تو بخت بلند است چو گیرم به برشبا قد بخت قدم راست برابر گردد

اگر آبی ز دهانت به زمین اندازیخاک از لطف لبت چشمه کوثر گردد

بکشم محنت هجران تو بر گردن جانتا مگر دولت وصل تو میسّر گردد

عشق پنهان نتوان داشت محال است محالکآتش اندر جگر سوخته مضمر گردد

هم ز دست غمت از پای درآید چو جلالهر که او را هوس وصل تو در سر گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت از دوری محبوبش رنج می‌برد و احساسات خود را به تصویر می‌کشد. او به جستجوی محبوب ادامه می‌دهد و به مانند شمعی که از هجران می‌سوزد، دچار درد و گداز است. عشق او چنان عمیق است که در دلش تصویری جاودانه از محبوبش دارد و اشک‌هایش به مانند جواهراتی قیمتی می‌درخشند. او از لحظه‌ای که با محبوبش قرار بگیرد، خوشبختی خود را می‌بیند و حتی اشاره می‌کند که محبت محبوب می‌تواند خاک را به چشمه‌ای زنده بدل کند. عشق و دوری او غیرقابل تحمل است و او می‌خواهد تا زمانی که به وصال محبوب برسد، تحمل کند. در نهایت، شاعر به این واقعیت می‌رسد که عشق پنهانی نمی‌تواند باقی بماند و هر که به یاد محبوبش باشد، از غم رهایی ندارد.