شمارهٔ ۵۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یشنرفت۸ بیت

رفت عمر و غم عشقش ز دل ریش نرفتهیچ کاری به مراد دلم از پیش نرفت

آمد و زنده شدم رفت و بر آمد نفسمنفسی بیش نیامد نفسی بیش نرفت

گر بنالم، من دلسوخته عیبم مکنیدرفت درمانم و دردم ز دل ریش نرفت

سالها خاطر درویش تمنّایی داشتعمر بگذشت و امید از دل درویش نرفت

از وفا بود که ترکش نگرفتم ورنهچه ستم بر من از آن شوخ جفاکیش نرفت

گر شدم بی خبر از عشق مدارید عجبباده عشق که نوشید که از خویش نرفت؟

نوک مژگان تو در چشم من آمد روزیخون چکانست که از چشم من آن نیش نرفت

خیز ازین در به سلامت سر خود گیر جلال!سرنهاد آنکه ازین در به سر خویش نرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به غم و درد ناشی از عشق خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عمرش سپری شده و با وجود تلاش‌ها و آرزوها، هیچ‌کدام به نتیجه‌ای نرسیده است. عشق او از دلش خارج نشده و دائما او را آزار می‌دهد. شاعر از بی‌وفایی معشوقه‌اش سخن می‌گوید و اظهار می‌دارد که وفاداری‌اش به او باعث شده که درد و رنج بیشتری را متحمل شود. در نهایت، او احساس می‌کند که حتی اگر از عشق غافل بشود، تأثیر آن بر روی او همچنان باقی می‌ماند و اگر کسی از در عشق خارج شود، باید مراقب خود باشد.