شمارهٔ ۲۲۱

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: یزان۶ بیت

چون سایه منم فتان و خیزانوز سایه خویشتن گریزان

باریکم و دردناک و دلسوزمانند چراغ صبح خیزان

در کنج خرابه ای به تنهادل تنگ نشسته اشک ریزان

با اختر خویش در لجاجتبا طالع خویشتن ستیزان

گر خاک جلال را ببیزندمدهوش شوند خاک بیزان

رمزی گفتم که شکل آن راادراک کنند ذهن تیزان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالت و ویژگی‌های سایه و مفهوم آن پرداخته است. شاعر از سایه‌ای که خود فتان و جذاب است، صحبت می‌کند و از ترس و دوری از خود می‌گوید. سایه به عنوان موجودی باریک، دردناک و دلسوز دیده می‌شود که در گوشه‌ای تنها و غمگین نشسته و گریه می‌کند. همچنین، شاعر به تضاد و لجاجت با سرنوشت خویش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر خاک جلال را بشناسند، به شدت متعجب و غرق در حیرت خواهند شد. در نهایت، شاعر از رمزی سخن می‌گوید که تنها ذهن‌های تیز می‌توانند آن را درک کنند.