شمارهٔ ۱۸۹

قافیه: رم۵ بیت

گرچه غریق بحر مضایق چو لنگرمآخر دلی وسیع چو بحری ست در برم

چون بحر اگر چه نیست به جز باد در کفماز گوهر نسفته چو دریا توانگرم

من صافی اندرون و حریفان دور ماخونم همی خورند به دستان که ساغرم

از سوز سینه دامن عودی آسماندود دلم گرفته تو گویی که مجمرم

چون تیغ اگر برهنه ام از جور روزگارزانم زبان دراز که پاکیزه گوهرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر وضعیت دشواری است که شاعر در آن قرار دارد. او خود را مانند غرق‌شده‌ای در دریاهای مشکلات می‌داند، اما در دلش احساس وسعت و عمق دارد. با وجود اینکه بیرون از خود را تنها و بی‌پناه می‌بیند، درونش سرشار از ثروت‌های معنوی است. شاعر احساس می‌کند که دیگران از قدرت او سوءاستفاده می‌کنند و او را تحت فشار قرار می‌دهند. همچنین، عواطف و آلام درونش مانند دودی که از آتش بلند می‌شود، او را آزار می‌دهد. با این حال، او به پاکی و ارزش‌های خود ایمان دارد و می‌داند که درعین‌حال که در معرض ناملایمات است، هنوز گوهر نفیس و باارزشی درونش وجود دارد.