شمارهٔ ۹۸۶

قافیه: یرم۹ بیت

بیا جانا که جانت را بمیرموگر میرم به جان منّت پذیرم

اگر بر خاکم افتد سایه توبرآرم دست و دامانت بگیرم

دل از هجران به جان آمد که از جانگزیرم هست و از تو ناگزیرم

خلاص من مجویید ای رفیقانکه من در قید مهر او اسیرم

نظر گفتند داری با فقیرانمن مسکین شیدا هم فقیرم

نمی‌آید به کویت ناله منکه گوش چرخ کر گشت از نفیرم

اگر یک شب در آغوش من آییبمیرم پیشت و هرگز نمیرم

به مردی پای دارم چون نشانهوگر خواهد زدن هر دم به تیرم

همی ترسم جهان بر من سر آیدبه درد هجر و در حسرت بمیرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و درد جدایی شاعر از معشوق است. شاعر جان خود را فدای محبوب می‌کند و ابراز می‌کند که حتی اگر به خاطر او بمیرد، با کمال میل این را می‌پذیرد. او از رنجی که از دوری معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید و به دوستانش می‌گوید که دنبال نجات او نباشند، چون در قید عشق او اسیر است. شاعر همچنین ابراز می‌کند که اگر یک شب معشوق به آغوشش بیاید، زندگی‌اش کامل می‌شود و از درد جدایی می‌هراسد. در کل، این شعر احساسات عمیق عشق و درد ناشی از فراق را به تصویر می‌کشد.