شمارهٔ ۹۸
آن سرو ناز رسته که اندر کنار ماستسر بر فلک کشیده و فارغ ز کار ماست
پای دلم چو سرو فروشُد به خاک مهردستی که دستگیر نباشد نگار ماست
در ما نظر فکن ز سر مهر کز غمتبنگر که خون دیده و دل در کنار ماست
درهم کشیده ابروی چاچی کمان چراآشفته جعد زلف تو چون روزگار ماست
آنچ از غمم نسوخت دل آهنین توستوآنچ از فراق سوخت تن زار زار ماست
آمد نسیم عنبر سارا ز باد صُبحگویی که نکهت سر زلفین یار ماست
بگذشت و در جهان نظر لطف خود نکردو این هم نگفت خسته مسکین نزار ماست