شمارهٔ ۹۷۵
به دوران وصالت غم ندارمبه ریش هجر تو مرهم ندارم
مسلمانان به درد روز هجرانگرفتارم ولی همدم ندارم
که گوید حال زارم با تو هم بادکه در عالم جز او محرم ندارم
چنان مستغرق دریای عشقمکه من پروای خود یک دم ندارم
نه آن سودا که بود اندر سر مابه جان تو که آن هم کم ندارم
به دستم گر فتد خاکی ز کویتبه دل یادی ز جام جم ندارم
به عشقش گر جهان بر من سر آیدندانی که غمی زان هم ندارم