شمارهٔ ۹۵۹

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارم۱۰ بیت

در حسرت روی آن نگارمخون جگر از دو دیده بارم

پایم به غم زمانه در بنداز دست برفت کار و بارم

از دست جفای چرخ باریآشفته چو زلف آن نگارم

جانم به لب آمد از فراقشروزی ز غمش هزار بارم

چون یاد کنم ز روزگارانکو روز و کجاست روزگارم

بودیم عزیز جان و دلهاو امروز چو خاک راه خوارم

بَردار مرا ز خاک راهتزنهار چنین روا مدارم

کردیم خطا و جرم بسیارای دوست به عفو درگذارم

از دامن لطف دست امّیدآخر تو بگو که چون بدارم

بسیار کست به جای من هستمن جز تو در این جهان ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حسرت و غم ناشی از دوری محبوبش سخن می‌گوید. او از درد فراق و حسرتی که بر دل دارد، می‌گوید و اینکه زندگی‌اش به خاطر غم محبوبش سخت شده است. احساس می‌کند که در گذشته عزیز و محترم بوده، اما حالا مانند خاک راهی خوار و بی‌ارزش به نظر می‌آید. او از محبوبش می‌خواهد که رنجش را کم کند و به او رحم کند، همچنین خواستار عفو و بخشش برای اشتباهاتش است. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که در این دنیا تنها محبوبش را دارد و به او نیازمند است.