شمارهٔ ۹۵۶
نگارا از فراقت سخت زارمبه سختی روزگاری میگذارم
نه خور دارم نه خواب از عشق رویتچو زلف تو پریشان روزگارم
چو ابروی تواَم پیوسته در خمچو چشمان تو در عین خمارم
ز خاک کوی هجران آخر ای جاننشانی تا به کی در دل غبارم
به بوی آنکه بر من رحمت آرینشسته منتظر بر رهگذارم
نکردی هیچ رحمت بر دل مناز آن بی رحمتی بس شرمسارم
ببردی آب روی من به یکبارچرا کردی چو خاک راه خوارم
مکن زین بیش بر من جور و خواریمبر یکباره جانا اعتبارم
میان وادی جان رمیدهبجز تخم غم مهرت چه کارم
جهان را اختیاری نیست یارابه دست باد دادم اختیارم