شمارهٔ ۹۵۴
من امشب با سر زلفش سر و کاری عجب دارماگر دستم بود بر وی ز شَستش دست نگذارم
توی فارغ نمیدانم ز حال من چرا باریمن بیچاره در هجران ز دیده خون دل بارم
چو صد بارم بیازردی به تیغ هجر خونخواریچه باشد گر به وصل خویش بنوازی تو یک بارم
مرا صد بار بر دل هست از این ایام نافرجامتواَش ای نازنین بر دل منه هجران به سر بارم
چو من هستم ز جان و دل طلبکار وصال توز وصل خویشتن جانا چنین محروم مگذارم
گرم آتش بود در دل زلال وصل را جویمورم در دیده آب آید خیال دوست پندارم
اگر در درد وی نالم نیابم هیچ درمانیوگر در غم به جان آیم نباشد هیچ غمخوارم
صدم خون ار به رو آید نپرسد هیچکس حالمبدین زاریست حال من بدین زاریست بازارم
ز کار و بارم ار پرسی مرا کارست خون خوردنز غم بار جهان بر دل زهی کار و زهی بارم
منم بیمار هجرانت طبیب من تویی جاناچرا آخر نمی سازی ز وصل خویش تیمارم
ز بستان وصال تو به هرکس میرسد بویینمیدانم چرا آمد نصیب از گل همه خارم
چنان آمد به جانم دل از این دوران بی حاصلکه از هر دو جهان باری به جان تو که بیزارم