شمارهٔ ۹۴۲
چو در عالم تویی درمان دردمچگونه از درِ تو بازگردم
غم هجران به جان من اثر کردنگر در آب چشم و روی زردم
گمانم بود کز وصلت خورم برولی جز خون دل از تو نخَوردم
نکردم جز وفا و مهربانیبسی جور و جفا از عشق بَردم
کنم عهدی که من تا زنده باشمبه گرد کوی مهرویان نگردم
حذر میکن ز دلهای پُر آتشبترس از آب چشم و آه سردم
ندیدم جز جفا و جور و خواریبه جان راه وفاداری سپَردم
اگر جفتست او با ناز و عشرتمن مسکین ز خواب و خورد فردم
وفا هرچند جانا در جهان نیستبگو غیر از وفاداری چه کردم