شمارهٔ ۸۸۶
ز درد فراقت من خسته دلهمیشه به روی تواَم بسته دل
دو دیده نگارا ز جان بستهامبه طاق دو ابروت پیوسته دل
دهان تو چون پسته و لب چو قندز جان بستهام من درین پسته دل
تویی فارغ از حال زارم ولیمرا با تو بودهست پیوسته دل
چه چاره که چون مرغ جانم شدهبه شَست دو زلفین تو بسته دل
ببینم شبی گویی اندر جهانز بند فراق تو وارسته دل