شمارهٔ ۸۵۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اغ۵ بیت

قدّش صنوبریست روان در میان باغدارد بر آستین ز گل و نسترن فراغ

از پیش ما جدا مشو ای جان که در تنمجان جهانیان تویی ای چشم و ای چراغ

از دست باد صبح نسیمی به ما فرستاز زلف عنبرین که بیاسایدم دماغ

یک شب به وصل خویش نوازم که سالهاتا بر دلم نهاده‌ای از هجر خویش داغ

همچون قدت نخاست سهی سرو در چمننشکفت چون رخ تو گلی در میان باغ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوقه است. شاعر او را با قدی بلند و کشیده به درختان سفید و لطیف تشبیه کرده و به زیبایی‌های ظاهری او اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که از او دور نشود، زیرا وجود او مانند نور و زندگی برای شاعر است. همچنین به زلف و عطر او اشاره می‌کند و حسرت دیدار و وصالش را در دل دارد، چراکه سال‌هاست از او دور بوده است. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ جانداری به زیبایی و شکوه معشوقه‌اش نیست و دلش آرزوی وصال او را دارد.