شمارهٔ ۸۴۹
در شب تاریک هجران زار و سوزانم چو شمعاو چو گل خندان و من سوزان و گریانم چو شمع
با دلی پر آتشم دودم به سر بر میرودز آتش سوداش سوزد رشته جانم چو شمع
گو برآ از مشرق امید آن خورشید حسنهمچو صبحی تا به رویش جان برافشانم چو شمع
نیست بر بالین من جز آتش سودای اوهر شبی تا روز و من از غم گدازانم چو شمع
شمع عالم سوز من با جمع خوش بنشسته بودبا دلی مجموع و من خاطر پریشانم چو شمع
آتشی از مهر او در رشته جان منستروز و شب سوزد گریبان تا به دامانم چو شمع
آتش سودای او تا هست در جان جهانزرد و سوزان و پریشان حال و حیرانم چو شمع