شمارهٔ ۸۲۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انش۷ بیت

خوشست درد که باشد امید درمانشخوشا سری که نباشد به عشق سامانش

وصال کعبه مقصود اگر طلب داریقدم مزن که نباشد حد بیابانش

دلم رسید به جان و به جان رسید دلمبه غیر شربت وصل تو نیست درمانش

صبا ببین که چه بدمهر دلبری دارمبگو که شرم نیامد ز عهد و پیمانش

ز تیر غمزه که بر جان ما زدی جانابه جان دوست که در خون نشست پیکانش

ز چرخ ناسره هرگز وفا نباید جستکه نیست مهر درو و جفا فراوانش

جهان ثبات ندارد به پیش اهل خردخوشست لیک چه حاصل که نیست پایانش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و درد ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر از امید به درمان درد سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که در عشق واقعی، باید بی‌قرار و بی‌سامان بود. او به دنبال وصال معشوق است، اما می‌داند که قدم زدن در بیابان عشق بی‌نتیجه است. شاعر بیان می‌کند که بهترین درمان دردش، وصل معشوق است و از محبوبیش که به او بی‌مهری می‌کند، شکایت می‌کند. او به تیر غمزه‌ای که محبوب بر قلبش زده و به عدم وفا در دنیا اشاره دارد. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که دنیا ناپایدار است و برای اهل خرد، هیچ چیز به جز درد و غم پایانی ندارد.