شمارهٔ ۷۵

قافیه: وخت۶ بیت

پیکان واقعات دلم را به غم بدوختمهر رخت به آتش هجران مرا بسوخت

دیگر به ماهتاب چه حاجت بود مراچون شمع روی آن بت مهروی برفروخت

تا از نظر برفت مرا آن رخ چو ماهگویی دلم دو دیدهٔ مهر از جهان بدوخت

گرچه عزیز مصر دل خستهٔ مَنییوسف به سیم ناسره نتوانمش فروخت

از آتش فراق تو کافروخت بر دلمجانم بسوخت و بر من مسکین دلت نسوخت

خیاط روزگار جفاجوی سفله خویجز جامهٔ فراق به بالای ما ندوخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از غم و درد جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که عشق و زیبایی محبوبش آتش می‌زند و فضای زندگی‌اش را تیره کرده است. در غیاب محبوب، او دیگر به نور ماه نیازی ندارد، چرا که زیبایی چهره محبوبش درخشندگی خاصی دارد. شاعر به درد جدایی اشاره کرده و می‌گوید که دلش مانند دو چشم به او دوخته شده و در عذاب است. او همچنین به مقام محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه او برایش بسیار عزیز است، ارزشش بیشتر از هر قیمت مادی است. در نهایت، شاعر از زحمات روزگار و غم جدایی می‌نالد و می‌گوید که زندگی فقط لباس فراق به او داده است.