شمارهٔ ۷۳۰
در حسرت آن چهره و روییم دگر بارآشفته روی تو چو موییم دگر بار
بر بوی امیدی که تو بر ما گذر آریاز لعبتکان سر کوییم دگر بار
از تاب سر زلف چو چوگان تو یارادر کوی تو سرگشته چو گوییم دگر بار
تا خاک کف پای تو در دست من افتددر گرد جهان در تک و پوییم دگر بار
مانند سکندر منم و چشمه حیواندر ظلمت گیسوی تو جوییم دگر بار
تشبیه قدش کردم با سرو گل اندامرنجید ز ما راست نگوییم دگر بار
از صبح نسیم سر زلف تو شنیدیمدر حسرت آن نکهت و بوییم دگر بار
گر دامن وصل تو به دست دلم افتداز لعل تو جز کام نجوییم دگر بار
عشق تو چو سنگست و دل ما جو سبوییستدر شوق تو چون سنگ و سبوییم دگر بار