شمارهٔ ۷۲۸
من از جام غمت مستم دگر بارز دست عقل وارستم دگر بار
مرا دل خسته بود از روز هجرانببرد آن دلبر از دستم دگر بار
من این دانم که آن یار گل اندامبه خار هجر خود خستم دگر بار
به وصلم دست نگرفت آن پری زادبه زلف خویش پا بستم دگر بار
به باد عشق بردادم جهان راچو خاک ره چرا پستم دگر بار
به دل بسیار بودم داغ هجرانبه جان داغی نهادهستم دگر بار
دلم بربود و رفت از پیش و جانمبه فتراک غمش بستم دگر بار