شمارهٔ ۶۸۹

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: اراید۶ بیت

هر دل که نه پُر دردست آن دل به چه کار آیدوآنکس که نشد عاشق خود چون به شمار آید

مسکین دل تنگ من مشکن به ستم یارازنهار نگه دارش روزیت به کار آید

روزی اگر از دستم آید که به پاش افتمیارب چه شبی باشد آن شب که نگار آید

گفتم به دل محزون خونست تو را روزیزنهار تحمّل کن جوری که ز یار آید

نومید مشو ای دل شاید که نشاید بودکاین اختر بخت من روزی به گذار آید

گفتم تو جهان داری گفتا به ولا وللهآخر تو بپرس از وی از ماش چه عار آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و عشق صحبت می‌کند. شاعر به دل خود یادآوری می‌کند که دل بی‌درد و عشق چه ارزشی دارد و اینکه عشق و دلدادگی نشانه‌ای از زندگی و هویت است. او از معشوق می‌خواهد که دلش را نشکند و امیدوار است که روزی بتواند عشق خود را به دست آورد. در عین حال، دلش را به صبر و تحمل دعوت می‌کند، زیرا ممکن است روزی خوشبختی به سراغش بیاید. در نهایت، شاعر به یاد می‌آورد که در زندگی خود داستان‌های مختلفی وجود دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند از آنچه که بر او می‌گذرد عاری باشد.