شمارهٔ ۵۵۵

قافیه: اییباشد۹ بیت

گفتم ای دل مگرش مهر و وفایی باشدیا به درد من دلخسته دوایی باشد

دل ببرد از من بیچاره و در پای افکندبیشتر زین به جهان جور و جفایی باشد

به در خلوت وصلش شدم از غایت شوقهیچ بویی نشنیدم که صلایی باشد

دل برفت از بر ما مسکن انسی طلبیدگفتمش جز سر زلفین تو جایی باشد

رایم اینست که جان در قدمت افشانمدلبرا خوشتر از این رای چه رایی باشد

نسبت قد تو با سرو چمن می‌کردمچون بدیدم ز قدت نشو و نمایی باشد

میل بالای تو چون کرد دل سرگشتهگفتم آن روز که بالاش بلایی باشد

حسن را می‌دهی ای دوست زکاتی باریهیچ گفتی به سر کوی گدایی باشد

به جفا خاطر مسکین جهانی مشکنمکن این ظلم که هم روز جزایی باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل شکستگی و عشق ناامید خود سخن می‌گوید. او به دل خود می‌گوید که آیا در این دنیا مهر و وفایی وجود دارد یا خیر. او به یاد می‌آورد که دلش چگونه فریب خورده و افتاده است. به خلوت معشوق می‌رود، اما هیچ نشانی از عشق نمی‌یابد. دلش از او جدا شده و به جای دیگری پناه برده است. شاعر می‌گوید که ترجیح می‌دهد جانش را در قدم معشوق نثار کند و از زیبایی او و مقایسه‌اش با سروها سخن می‌گوید. او ناامیدانه از دوست خود می‌خواهد که با زیبایی‌اش، دل‌ها را نشکسته و از ظلم و جفا نسبت به دیگران خودداری کند، چرا که روزی برای پاسخ به این اعمال وجود خواهد داشت.