شمارهٔ ۵۱۴

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: انکیرسد۷ بیت

گل رفت حالی از چمن تا خود به بستان کی رسدوز شوق رویش ناله و زاری به دستان کی رسد

گفتم به باد صبحدم بشتاب در رفتن ولیافتان و خیزان می‌رود او نزد جانان کی رسد

چون نزد جانان می‌روی بعد از سلام از من بگویدردی که من دارم ز تو آخر به پایان کی رسد

چون عمر کوتاهست شب، چون زلف او هجران درازاین قصهٔ پر درد من هرگز به پایان کی رسد

از چشم مخمورش نظر هرگز نیندازد به ماوز جرعه لعل لبش بویی به مستان کی رسد

موری شده پامال غم اندر بیابان فراقهیهات کاحوال جهان نزد سلیمان کی رسد

سرگشته‌ام گرد جهان زان چشم مست ناتوانبا من بگو آرام جان کاین سر به سامان کی رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق اشاره دارد. شاعر از دل تنگی و اضطراب خود برای رسیدن به معشوق صحبت می‌کند و از زیبایی‌های بستان و چمن یاد می‌کند. او از باد صبح خواهان است که به سرعت به محبوبش برسد و در همین حال، به کوتاهی عمر و دراز بودن هجران اشاره می‌کند. شاعر نگران است که آیا روزی عشق و دردش به پایان خواهد رسید؟ او از چشمان معشوق و لبانش آرزویی دارد، و در نهایت، در پی آرامشی برای جانش است که هنوز به دست نیاورده است. احساس سرگشتگی و ناامیدی در این شعر به وضوح حس می‌شود.