شمارهٔ ۴۰۹
ما را نمیرود نفسی یاد او ز یادیارب که یاد او ز دل خسته کم مباد
هرچند اعتقاد تو با ما درست نیستهر دم زیادتست مرا با تو اعتقاد
من جز به یاد تو نزنم یک دم و تو رایک دم نیاید از من آشفته حال یاد
پیوسته شادی تو اگر در غم منستهرگز دلم بجز غم عشقت مباد شاد
بیداد میکشم ز غمت بر امید آنکروزی به خوشدلی بستانم ز وصل داد
از درد هجر اگرچه گرفتار محنتمهرگز ز روزگار تو را محنتی مباد
کُشتی به تیغ هجر من مستمند رااین رخصتت به خون دل عاشقان که داد
در لطف و دلبری چو تو فرزند خوبرویاز مادر زمانه به نیک اختری نزاد
جانم ز اشتیاق فلانی به لب رسیدیارب بلای عشق که اندر جهان نهاد
بر روز وصل دوست نداریم دسترسیک شب ز روی لطف خدا روزیم کناد
حال جهان چو خال تو یکباره تیره گشتتا شور زلف دلکش تو در جهان فتاد