شمارهٔ ۳۹۵
دلارام مرا یارب بقا بادهمه میل دلش سوی وفا باد
به الهامش وفا در خاطر اندازز یاد او هرچه بگذارد جفا باد
اگرچه کس نخواهد روزی تنگدهان تنگ او روزی ما باد
ز روی خوب یارم چشم دشمنچو خوبی از وفا دایم جدا باد
اگرچه بیش از این معنی روا نیستز لعلش کام جان ما روا باد
مرا آن دوست دشمن کام کردهستز روی دوستدارانش حیا باد
به سوی آن گل بستان خوبیکسی کاو ره برد باد صبا باد
به خاک کوی او تا آب و آتشبود منزلگه شاه و گدا باد
اگرچه از جهان دارد فراغتهمیشه بر جهان او پادشا باد