شمارهٔ ۲۱۰
چو زلف دوست دلم دایماً پریشانستدو دیده از غم هجرانش گوهر افشانست
هنوز نرگس مستش میان خواب و خمارلبش به کام دل شاد باده نوشانست
دلا اگر ز لبش بوسهای همی دزدیمرو که ماه رخش بیش از آن دُر افشانست
به جان رسید دلم از جفای خصم ولیبه دولت تو امید زوال ایشانست
به وصل جان نرسیده هنوز مسکین دلچو بید از غم هجران او دَر افشانست
دلا ز خویش بلا دیدهای و بیگانهولی بلای دل من همه ز خویشانست
گرفت آینهٔ روی تو خطی زنگارمگر ز آه دل تنگ سینه ریشانست
پرستش رخ یارست مذهب دل ماچرا که در دو جهان قایلم که کیش آنست
من ضعیف، بلا دیدهام ز هجرانتچرا دو زلف تو چون خاطرم پریشانست
ببرد دل ز جهانی به خطّ و خال سیاهغبار و فتنه عالم مگر کز ایشانست