شمارهٔ ۲۰۹
در وقت خزان بین که چه خوش رنگِ رزانستگویی به چمن کارگه رنگرزانست
گویند که از باد خزان رنگ برآوردنی آنکه رز آورد یقین رنگ رز آنست
آنست که لعل تو شکربار چو قندستاین لطف دلاویز تو آخر هم از آنست
نقّاش ازل رنگ در این باغ بینداختتا ظن نبری کاین همه از باد خزانست
گرچه طمع خام نشاید به جهان کرداز جان و دل او، دیگ هوای تو پزانست