شمارهٔ ۲۰۲
تو را قامت چو سرو بوستانستچو رویت کی گلی در گلستانست
ز شوق آن رخ همچون گل توز دستانها به بستانها فغانست
ز زلفین تو خرسندم به بوییکه آرام روان خستگانست
خبر داری که از درد فراقتسرشک دیدهام بر رخ روانست
چرا داری مرا دور از بر خویشکزان کارم به کام دشمنانست
چرا بر دشمنانت رحم باشدچرا جورت همه با دوستانست
به فریاد دل مسکین ما رسکه چشمت فتنهٔ آخر زمانست
حذر کن زان دو چشم و ابروانشکه تیر غمزهٔ او در کمانست
به رخ بر بام چون ماهی تمامستبه قد در بوستان سروی روانست
پری روییست لیکن دارد این عیبکه رویش از دو چشم ما نهانست
جهان از بی وفایی عیب داردوفاداری چه عیب اندر جهانست