شمارهٔ ۱۶۴
بیا که بی رخ خوبت مرا به دل بارستببین که دیده ز هجر رخ تو خون بارست
بخور ز لطف غم حال ما که بد نبوداگرچه در دو جهانت چو بنده بسیارست
اگر به پرسش مسکین قدم نهی روزیبیا که جان و دل و دیده جمله ایثارست
مرا نه خواب و قرار و نه صبر و نه آرامبتر که جور و جفای بُتم به سر بارست
بیا بتا که تن خستهٔ ضعیف نحیفز بار هجر تو باری به کام اغیارست
نگار من تو چه گویی که از چه روی آخربه جور دل خوشی و دایمت جفا کارست
به گوش او برسان ای صبا و زود بگوجهان ز درد فراق تو سخت افگارست