شمارهٔ ۱۴۱۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویی۷ بیت

چرا به ترک جفا دلبرا نمی‌گوییچرا رخ دلم از خون دیده می‌شویی

به جان رسید دل من ز جورت ای دلبرتو تا به کی کنی این سرکشی و بدخویی

مرا ز درد غمت جوی خون روَد از چشمبگو که از من خسته‌جگر چه می‌جویی

بیا به چشمه چشمم نشین که هر ساعتتو در سراب دو چشمم چو سرو می‌پویی

دلا تو تا به کی آخر ز تاب چوگانشبه سر دوان شده و بی‌قرار چون گویی

رقیب گفت برو ترک عشق دوست بکنرقیب بیهده‌گو را بگو چه می‌گویی

مرا سریست فدای ره وفا کردمنگار من تو چرا اینچنین جفاجویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی عمیق و دردناک در مورد عشق و ناامیدی پرداخته است. شاعر از دلبر خود می‌خواهد که از جفا و بی‌وفایی دست بردارد و می‌سازد که چطور درد عشق او را به نزدیکی مرگ می‌رساند. او از دلبر می‌خواهد که به نزد او برگردد و آغوشش را برای او باز کند، در حالی که رقیبش او را به ترک عشق تشویق می‌کند، اما شاعر به شدت به وفا و صداقت عشق خود پایبند است و نمی‌تواند به آسانی از آن دل بکَند. این شعر در واقع یک فریاد از دل عاشق است که از درد جدایی و بدرفتاری معشوق رنج می‌برد.