شمارهٔ ۱۳۸۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اهی۷ بیت

ای جان و جهان توام پناهیبر جمله جهان تو پادشاهی

بر عشق رخ تو مردم چشمدر دیدهٔ ما دهد گواهی

خون جگرم ز دیده پالودمعلوم شود ترا کماهی

شرحش نتوان که خود بگویدخوناب دو چشم و رنگ کاهی

از نالهٔ ما نرفت در خوابدوش از غم هجر مرغ و ماهی

خواهم شب وصل تو نگاراوز جور بکن هر آنچه خواهی

در جمله جهان رهست ما رااز ره مگذر چو مرد راهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر معشوق را پناهی در جهان می‌داند و او را پادشاه قلب‌های مردم معرفی می‌کند. عشق به چهره‌ی معشوق در دل و دیده‌ی او گواهی می‌شود و احساسات عمیق او تا حدی است که نمی‌تواند آنها را به راحتی توصیف کند. شاعر از درد فراق و غم هجران سخن می‌گوید و خواهان وصالی شبانه با معشوق است. او از معشوق می‌خواهد که در این شب هر چیزی که می‌خواهد انجام دهد و همچنین تأکید می‌کند که در این جهان، راهی برای رسیدن به او وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود.