شمارهٔ ۱۳۷۴

قافیه: رنکنی۸ بیت

تو خود به حال پریشان ما نظر نکنیبه کنج کلبه احزان ما گذر نکنی

بیا که از غم هجرت به جان رسید دلمبه شرط آنکه ز پیشم دگر سفر نکنی

به لطف بنده نواز تو چشم آن دارمکه گوش با سخن مدعی دگر نکنی

دلا تو تا سر ما را به باد بَرندهیهوای زلف سیاهش ز سر به در نکنی

میسّرت نشود وصل دوست تا جان رابه پیش ناوک مژگان او سپر نکنی

چو خسرو از لب شیرین دوست در تابیخود التفات دگرباره با شکر نکنی

ایا نسیم صبا یار بی وفای مراز حال و کار پریشان ما خبر نکنی

ز چشم مست تو صد فتنه در جهان افتادچرا به حال خراب جهان نظر نکنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شخصی می‌خواهد که به حال پریشان او توجه کند و از غم هجرت بگوید. او می‌گوید که دلش از این غم به شدت آزار می‌بیند و امیدوار است که نه به سفر برود و نه به حرف‌های دیگران گوش دهد. شاعر به زیبایی زلف و چشمان محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هرگز نباید از یاد او برود. او به معشوقش می‌گوید که اگر به او توجه کند، می‌تواند به آرامش برسد. در نهایت، شاعر از نسیم صبا درخواست می‌کند تا حال و روز او و محبوبش را به هم برساند و از سرنوشت دنیا صحبت کند.