شمارهٔ ۱۳۷۲

قافیه: یکنی۷ بیت

دلبرا با من جفا تا کی کنیبگذرد کار جهان تا هی کنی

گر بخوانی دفتر غمهای مننامهٔ جور و جفا را طی کنی

ای دل سرگشته بر باد هواستهرچه از راه وفا با وی کنی

گر بود عیشم به خوبی چون بهاراز بلاجویی بهارم دی کنی

من چو نِیْ می‌نالم و تو چشم و گوشسوی عود و چنگ و نای و نی کنی

چون میسّر نیست امکان وصالآخر ای دل چندَش اندر پی کنی

تا به کی از غمزه‌های نیم مستخون ما ریزی و میل مِیْ کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود که به او ظلم و بی‌رحمی می‌کند، می‌گوید که این رفتار تا کی ادامه خواهد داشت. او به درد و غم خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که اگر معشوق به احساسات او توجه کند، نامه‌های جفا و سختی را فراموش کند. شاعر با حالتی ناامیدانه بیان می‌کند که دلش به سرگردانی می‌گذرد و هر چه وفا کند، نتیجه‌ای ندارد. او از خوشی بهاری سخن می‌گوید که به خاطر مشکلات از آن بهره‌مند نیست. در انتها، او به عشقی که نمی‌تواند به وصال برسد اشاره کرده و از غم و عذاب ناشی از آن می‌نالد.