شمارهٔ ۱۳۱۶
تو تا کی با من مسکین نسازیبه زاری در غم هجرم گدازی
من از غم گر نسوزم پس چه سازمتو با من گر نسازی با که سازی
نیاز من نمیدانی که چندستکه از من وز چو من صد بی نیازی
نیابی در جهان چندانکه جوییچو من ثابت قدم در عشقبازی
ز چنگ محنتم بستان و بنوازبه رغم دشمنم گر مینوازی
به بستان سر فرازد سرو با ویترا زیبد نگارا سرفرازی
الا ای سرو ناز بوستانیسزد گر پیش بالایش بنازی