شمارهٔ ۱۲۸۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اری۸ بیت

مگر با ما سر یاری نداریبگو تا کی کشم این بردباری

ز من دل بستدی کردی مرا خوارچنین باشد نگارا شرط یاری

عزیز من عزیزم داشت دایمتحمّل چون کنم زین بیش خواری

دلم بردی و کردی قصد جانمنباشد این طریق دوستداری

چو سلطانان که در صحرا بتازندفرس را در پی شیر شکاری

بیفکندی و بر فتراک بستیدلم را و مرا کشتی به زاری

به آب دیده پروردم گلی راکه کرد اندر جهان این بردباری

کنون زان گل نصیبم نیست جز خارنگویی آخر ای دل در چه کاری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این سروده از یار خود می‌خواهد که اگر در دوستی و یاری با او نیت ندارد، صادقانه بگوید تا از این همه صبر و درد رها شود. او از ناراحتی و خاری که از سوی یار متحمل شده، شکایت می‌کند و احساس می‌کند که عشق او باعث شده تا به حالت زار و ناامیدی برسد. شاعر با احساساتی عمیق بیان می‌کند که در عشق باید وفاداری و صداقت وجود داشته باشد و ابراز می‌کند که دیگر تحمل این درد را ندارد. او به یاد گل زیبا و خوشبویی می‌افتد که اکنون به خار بدل شده و از یار خود می‌خواهد که در این وضعیت چه بکند.