شمارهٔ ۱۲۷۹

قافیه: ندی۷ بیت

دلا خود را به مهرویی چه بندیمرا حیران و سرگردان پسندی

چنین زار و نزارم در فراقشبگو تا کی به عشقش کار بندی

یقین تو بار نابی از در دوستکه همچون آهوی سر در کمندی

صبا از ما بگو با آن ستمگرنگویی در پی آزار چندی

چرا مهر از من مسکین بریدیچرا شاخ امید از بیخ کندی

بگو من چند گریم در فراقتبه سان ابر تو چون گل بخندی

جهانا تا به کی چون مرغ زیرکبه دام زلف دلبر پای بندی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه دوری و فراق معشوقش سخن می‌گوید. او به معشوق خود می‌گوید که چگونه احساس حیرت و سردرگمی دارد و از او می‌خواهد تا دلیل درد و رنجش را بگوید. شاعر به زیبایی و قدرت معشوق اشاره می‌کند و از احساس ناکامی و ناامیدی ناشی از جدایی‌اش می‌گوید. او اکنون به حالتی زار و نزار دچار شده و از معشوق می‌خواهد تا درباره‌ی آزارهایی که به او کرده توضیح دهد و از او می‌پرسد که چرا عشقشان پایان یافته است. در نهایت، شاعر می‌پرسد تا چه زمانی باید در دام عشق و زلف معشوق خود بماند.