شمارهٔ ۱۲۶۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایتی۱۱ بیت

دارم به لطف عام تو چشم عنایتیبنگر به حال زارم و فرما رعایتی

عمریست تا دو چشم امیدم به راه توستتا بشنوی به گوش خود از من حکایتی

درد فراق را چه دهم شرح در غمت؟گویی که از عذاب جحیمست آیتی

گویند دل به دل رود ای دوست چون بریمآخر نکرد در دل سختت سرایتی

گفتم مگر به عقل کناره کنم ز عشقبا عشقِ دوست عقل ندارد کفایتی

جانا تو قول دشمن بدگو مکن قبولگر کرده‌اند از من مسکین روایتی

جرمی نکرده‌ایم ولی با وجود آنجان می‌دهیم قبول کنی ار حمایتی

بازآ که دیده در غم هجرت به جان رسیدمشتاق روی توست دل من به غایتی

کز سر خبر ندارد و از جان شده ملولآری مگر ز غیب ببخشد هدایتی

ملک دلم خراب شد از ماجرای غمسلطان عشق دوست برافراخت رایتی

ما را پناه بر در توست ای جهان‌پناهفرما نظر به حالم و می‌کن حمایتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فراق است. شاعر از معشوق می‌خواهد به حال زار و دل‌تنگیش توجه کند و از او درخواست حمایت و محبت دارد. او به دو چشم انتظارش اشاره می‌کند که همیشه به راه محبوب دوخته شده‌اند. شاعر از درد جدایی و عذاب ناشی از آن سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که مانند زهر برایش سهمی از محبت داشته باشد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که علی‌رغم گناهانش، هنوز در جستجوی محبت و حمایت معشوق است و به او ندا می‌دهد که عشق از عقل برتر است. شاعر در نهایت، خواستار بازگشت معشوق و توجه به حال خود می‌شود.