شمارهٔ ۱۱۴۴

قافیه: یدن۹ بیت

از دستت ای قلم من خواهم به جان رسیدناز تو زبان درازی وَز من زبان بریدن

تا کی چنین نمایی حال دلم به تحریروز ماجرای عشقش این سرزنش شنیدن

پیوند مهرم از دل بشکست عهد لیکنما را ز جان شیرین مشکل توان بریدن

در پای جان فروشد صد خار هجر و دستمیک گل نمی‌تواند از باغ وصل چیدن

آن را که همچو بلبل باشد هوای گلزارچون گل بباید او را صد پیرهن دریدن

آن سرو را چو بر ما هرگز گذار نبودتا کی توان به خواری گرد جهان دویدن

دارم هوای رویش امّا نمی‌تواندمرغ دل ضعیفم در کوی او پریدن

هر کس که سر ز خطّش بیرون کشد به زاریخطّ خطا بباید بر حرف او کشیدن

گویی ز جان کشیدند نقش رخ تو ورنیاز آب و گل بدیع است این صورت آفریدن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق خود می‌گوید. او از قلمش می‌خواهد که به او کمک کند تا احساساتش را بیان کند، اما می‌بیند که حتی با نوشتن هم نمی‌تواند دردی که در دل دارد را به تصویر بکشد. او پیوند عشقش را شکسته می‌بیند و از دشواری‌های هجران شکایت می‌کند. شاعر توصیف می‌کند که چگونه نمی‌تواند به راحتی از عشقش جدا شود، مانند بلبل که نمی‌تواند از گلزار جدا باشد. او آرزوی دیدن محبوبش را دارد و احساس می‌کند که برای رسیدن به او در رنج است. در نهایت، به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش با وجود سختی‌ها و درد، هنوز هم دل‌انگیز است.