شمارهٔ ۱۱۳۷

قافیه: ستن۷ بیت

دلم بگرفت از تنها نشستندمادم رخ به خونِ دیده شستن

روا داری تو مرغ جان ما رابه زاری بال و پر در هم شکستن

طریق عهد با یاران یکدلببستن باز بی جرمی گسستن

نهادن بر ره زاغان گل وصلدل بلبل به خار هجر خستن

نیارد جز پریشانی و سودادل اندر زلف و خال یار بستن

ز شادی سر به گردون برفرازماگر دستم دهد زین غصّه رستن

جهان شد بر بلای عشق خرسندکه مشکل باشد از بند تو جستن