شمارهٔ ۱۱۳۲
ای دل غمگین مدار چشم وفا از جهانزانک ندیدهست کس غیر جفا از جهان
جان و جهان در غمت صرف شد و عاقبتجز غم عشقت نبود حاصل ما از جهان
گر تو سر زلف خود باز کنی ای صنمبی سخنی بَرفِتد مُشک خطا از جهان
در سر زلفت زنم دست امید از لحدتا به قیامت روم بی سر و پا از جهان
مرده اگر بشنود بوی تو از باد صبحبار دگر برکند شمع بقا از جهان
روز جزا از بهشت غیرت رضوان شودگر ز تو بوسی برد باد صبا از جهان