شمارهٔ ۱۱۳۱
چو زلف دوست برآشفت روزگار جهاناز آن برفت چنین سر به سر قرار جهان
اگرچه نیست وفا در مزاج او لیکنکجا کسی که حذر میکند ز کار جهان
جهان نکرد وفا با کسی و هم نکندنهادهاند بدینسان مگر قرار جهان
ز بی وفایی او تنگ دل مشو زنهارچه چاره چون که چنینست کار و بار جهان
چه شرح غصّه دوران دهم که بر دل منهزار بار نشسته ز رهگذار جهان
جهان سفله برآورد هم به تیغ جفادمار ظلم و تعدّی ز روزگار جهان
کدام درد بگویم که از جفا چه نکردبه حال زار دلم جور بی شمار جهان
نکرد راست ترازوی مهر صرّافشاز آن سبب نگرفتهست کس عیار جهان
اگر جهان همه گلزار بود از ستمشنرفت در دل ریشم به غیر خار جهان
عروس چهره او رنگ و بو بسی داردولی نماند به دست کسی نگار جهان
نرُست شاخ امیدی به گلشن وصلشنچید یک گل رنگین کسی ز بار جهان
که خورد جرعه آبی ز چشمه نوششکه دید سبزه خرّم به مرغزار جهان
که چید یک گل مهر از درخت قامت اوکه عاقبت بشد از جان و سر نثار جهان
فریب و عشوه دهد او بسی ولی عاقلکجا نهد دل و جان را به نوبهار جهان
به گرد باغ وصالش بسی بگردیدمنبوده است بجز خون دل ثمار جهان
هلاک سروقدان و زوال ماهرخانجزین چه بود به عالم دگر شکار جهان
شراب مستی دور زمانه گرچه خوشستبه جان تو که نیرزد دمی خمار جهان
ببرد اوّل بارم ز دست هوش و خردنکرد یک نظر آخر به حال زار جهان
قرار اگر نبود در جهان جهانبان رابگو قرار که بودهست در کنار جهان
غم جهان نتوان خورد بیش ازین ای دلکه پیش اهل خرد نیست اعتبار جهان