شمارهٔ ۱۱۲۳
ای سخت گمان سست پیمانتا چند زنی مرا به پیکان
از تیر جفا دلم بخستیجز مرهم وصل نیست درمان
ای سرو روان و مونس دلبازآ ز درم دمی خرامان
پیراهن صبر را کنم چاکهر شب ز غم تو تا گریبان
دست دل زار زار تنگمای دوست کجا رسد به دامان
بازآی که عاشقان رویتدر هجر تو بی سرند و سامان
مشکل همه آنکه دولت وصلیک روز نگشت بر من آسان
گر وصل تو دست من گرفتیدر پای تو کردمی دل و جان
بر جان جهان ستم بتا رفتاز جور و جفای تو فراوان