شمارهٔ ۱۱۲۱

قافیه: ان۹ بیت

ای صبا نیست به عالم چو قدش سرو روانتو برو وز من خاکیش سلامی برسان

چون سلامش برسانی ز من خسته بگوکه مرا از غم ایام فراقت برهان

یا رب آن شب چه شبی باشد و آن روز چه روزکه درآید ز در بخت من آن سرو روان

آفتابست رخ روشن جان پرور توتا به کی ذرّه صفت از تو شوم سرگردان

دل فکندم به بلای سر زلفت بازآیتا کنم در سر کار تو سر و جان جهان

بلبلا باد صبا گل ز تو بربود و برفتچاره‌ای نیست بجز صبر برو قصّه مخوان

گفتم آن دلبرم از روی کرم بازآیدواپس آمد چو بدیدیم همان بود همان

بود در خاطر من کاو ز جفا برگرددبر وفا و کرم دوست نه این بود گمان

رحمتی بر من دلخسته کن ای بی رحمتگر به دل دوست نداری تو بدارم به زبان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف محبوبی می‌پردازد که همچون سروی خوش قامت است. او از صبا می‌خواهد تا سلامش را به محبوب برساند و از او می‌خواهد که او را از غم جدایی نجات دهد. شاعر به شدت به یاد محبوبش است و آرزو می‌کند که روزی دوباره او را ببیند. او از احساس دل‌تنگی و سرگردانی‌اش در عشق سخن می‌گوید و از محبوب می‌خواهد که رحمتی بر او کند و به او بازگردد، هرچند که امیدوار است که محبت و وفا از محبوبش دریافت کند. در نهایت، او به ناامیدی خود از وفای دلبر اشاره می‌کند و از بی‌رحمی او می‌نالد.