شمارهٔ ۱۱۰۵
یارب که تو بگشای در بسته به رویمیارب نظری کن ز سر لطف به سویم
دلبسته و تن خسته ز دردیم همیشهدانی تو همه حال دل من چه بگویم
محتاج به تکرار نباشد غم دل رابر اشک دو چشمم نظری افکن و رویم
حال دل آن خسته مجروح چه پرسیدر چفته بازوی جفای تو چه گویم
گر زآنکه بگویی تو به ترک من مهجورمن ترک شب وصل تو ای دوست نگویم
در شدّت هجران تو ای نور دو دیدهاز ناله شدم نال و من از مویه چو مویم
بیچاره دل من به جهان انس نگیردتا جعد سر زلف سمن پاش نبویم