شمارهٔ ۱۰۲۲
تا هست به عشق تو توانمتا هست مرا رمق ز جانم
دست از غم تو چگونه دارمای مونس و راحت روانم
جانست مرا رخت خدا راصبر از تو بگو که چون توانم
از درد شب فراق باریچون چشم خوش تو ناتوانم
زین بیش به هجر خود نگارااز دیده مدار خون روانم
در حسرت سرو قامت توچون آب روان به سر دوانم
از درد فراق آن پریرخهر شب به فلک رسد فغانم
ای یاد تو مونس دل و جانای نام خوش تو بر زبانم
گر عهد شکستهای و پیماندر عهد غم تو من همانم
بسیار ستم مکن وگرنیزاری به فلک ز غم رسانم
هر جور و جفا که بر من آیدمن ره به دری دگر ندانم
بنواز مرا به وصل جاناجز لطف تو کیست در جهانم