بخش ۷۵ - پاسخ کوش به آتبین

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۳ بیت

بدو گفت کوش ای سبک‌مایه مردبه گرد در پادشاهی مگرد

تو تا من نبودم چو روباه لنگنبودت شب و روز جایی درنگ

همه روز با بیم بگذاشتیشب از جای دوشینه برداشتی

نبودت خورش سال و مه جز شکارخور و خواب در بیشه و کوهسار

چه بود ار مرا نیز کردی بزرگکه تو بیشه برداشتی همچو گرگ

چو من برکشیدم سر و سفت و یالشدی شاه چین را بدان بی‌همال

که از بیشه در دشت و رود آمدیبرِ خسروِ چین فرود آمدی

دوباره شکستم سپاه پدرتوانگرت کردم به سیم و به زر

شدی بی‌نیاز از همه گونه چیزبرادر بکشتم ز بهر تو نیز

چو آگاه گشتم ز کار پدرپدر بهتر از دایهٔ بدگهر

مرا دایه بودی و پروردگارگرامی ولیکن نه چون شهریار

چو پاداش خواهی بدین دایگیچو پرمایه گشتی ز بی‌مایگی

چو نیواسب کشتم در این کارزاراز او به نباشد همانا سُوار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره گفت‌وگوی شخصیتی با دیگری است که او را به خاطر سبک‌مایگی و کم‌اهمی زیر سؤال می‌برد. او می‌گوید که تا زمانی که من (شخص گوینده) نبودم، تو به عنوان یک روباه لنگ در کمین نشسته بودی و حتی در زندگی روزمره‌ات جایی برای درنگ نداشتی. تو بیشتر به شکار و زندگی در طبیعت مشغول بودی. اما حالا که من تو را بزرگ کرده‌ام، تو به قدرت و ثروت رسیده‌ای و دیگر نیازی به هیچ‌چیز نداری. گوینده به یاد می‌آورد که چه زحماتی برای او کشیده و حتی برادرش را برایش کشته است. حالا که این‌همه کار و تلاش کرده، حالا نه تنها نمی‌تواند قدرش را بداند، بلکه از او پاداش می‌طلبد. در نهایت، او به بی‌وفایی و ناسپاسی طرف مقابل اشاره می‌کند و به یاد می‌آورد که در جنگ‌ها همواره پیروز بوده و هیچ‌کس نمی‌توانسته به گرد پایش برسد.