بخش ۷۶ - پاسخ آتبین

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۰ بیت

بدو آتبین گفت کای تند مردزبان تو مغز مرا بنده کرد

بدان گه که بابت بیفگند خواربه بیشه درون زار و بیچاره‌وار

اگر من تو را اندر آن تیره خاکرها کردمی، گشته بودی هلاک

نه امروز بودی تو او را پسرنه باب تو را نیز نام پدر

تو نیواسب را ز آن بکشتی درستکه او مر تو را خواست کشتن نخست

به من بر سپاسی نباید نهاددرِ داد بر خود بباید گشاد

اگر تو مر او نکشتی به جنگندادی تو را او زمانی درنگ

گرامی پسر با تو همشیره بودز دل دوستی بر تو بر خیره بود

بیامد چنانچون برادر پَسَتنکوهش کند زین همی هرکست

مر او را به بیهوده کردی تباهبه تو بازگردد ز هر سو گناه

خلاصه

هوش مصنوعی: بدو آتَبین گفت که ای مرد تندخو، زبان تو مغز مرا در بند کرده است. اگر من تو را در آن زمین رها می‌کردم، امروز نه فرزندی برای تو بود و نه پدری برای تو باقی می‌ماند. تو نیواسب را درست کشتید، چون او قبل از تو می‌خواست تو را بکشد. نباید در این اختلاف به من سوگند یاد کنی؛ زیرا حق بر خودت واجب است. اگر تو او را در جنگ نمی‌کشتی، او هم به تو آسیب نمی‌زد. پسر گرامی، خواهر تو دوستی عمیق به تو داشت. او به عنوان برادر به تو نزدیک شد، اما تو او را به اشتباه نابود کردی و گناه این عمل به تو برمی‌گردد.