شمارهٔ ۹
یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگرگلبنانِ دگر از طرفِ گلستانِ دگر
بودم افسرده چو گُل دردی و بشکفتم بازنو بهارست به من تا به زمستانِ دگر
با نواهایِ دگر تهینتِ من گفتندبلبلانِ دگر از ساحتِ بستانِ دگر
عشق هر فکرِ دگر را ز دلم بیرون کردهمچو مهمان که کند بخل به مهمانِ دگر
با چنین گام که نسوانِ وطن پیش روندعن قریبست که ایران شود ایرانِ دگر