شمارهٔ ۲۴ - در مدح امیر نظام
چونان شدم ضعیف که گر نه سخن کنمدر مجلسی ، کسی بنبیند که این منم
ور هم سخن کنم ، بجز از ناله نشنوندز آن رو که همچو نی شده از لاغری تنم
مو در بدن به جایِ نخ آمد مرا از آنکز لاغری بدن شده مانند سوزنم
از بس نحیف و لاغرو باریک گشته امترسم که خویشتن را ناگاه گم کنم
ای ناتوانی ، آخر در من چه دیدهایکاین سان گره نمودی دامن به دامنم
گر سنگ بود سُفتی و آهن ، گداختیبا آنکه من نه ساخته از سنگ و آهنم
چندین متاز اسب که بشکست مِغفرمچندین میاز دست که بُگسَست جوشنم
من شاعری حقیرم و مدحتگری فقیرنه رستمم نه طوس ، نه گیوَم نه بهمنم
سی روز بوسه برزده ام بر کفِ امامسی روز هم به پایِ بتی بوسه برزنم
وقتست دلبرا که خمِ طُرّه بشکنیتا من بدان نگاه کنم توبه بشکنم
یک چند ضعف بیخِ مرا کند زین سپسبا قوّتِ می آن را از بیخ برکَنم
نی نی نزار خوشترم از آن که هم صفتبا کلکِ میرِ شیر دلِ شیر اوژنم
میر نظام آن که پیِ نظامِ مُلک و دینایزد وجودِ او را بنمود مغتنم
چون روزِ عرضِ فضل ز حکمت کند سخنبوزرجمهر گوید من طفلِ کودنم
سر تا به پا زبانم سوسن صفت ولیکدر مدح میر بسته زبان همچو سوسنم
نَک از زبانِ میر کنم مدحِ او که مندر مدحِ آن خدیوِ هنرمند الکَنَم
در زیرِ ظِلِّ ناصرِدین شاه این منمتا یک جهان جلال بود زیرِ دامنم
صد قارنم به کوشش در روزِ گیرودارلیکن به گاهِ حکم دو صد کوهِ قارنم
با رویِ پر ز خنده اگر ابر بهمنیبخشش همی نماید من ابرِ بهمنم
فرّخ نهاد و نیک خوی و نیک منظرمنیکو سرشت و پاک دل و پاک دیدنم
با دستِ قهر ریشۀ هر ظلم بگسلمبا سنگِ عدل شیشۀ هر جور بشکنم
در گاهِ مهر نوشم و در جامِ دوستمدر وقتِ قهر نیشم و در کامِ دشمنم
روزِ معاندان را تاریکتر شبمشامِ موافقان را چون روز روشنم