بخش ۸۷ - سخن تازه زدم کس بسخن وا نرسید

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انرسید۶ بیت

سخن تازه زدم کس بسخن وا نرسیدجلوه خون گشت و نگاهی بتماشا نرسید

سنگ می باش و درین کارگه شیشه گذروای سنگی که صنم گشت و به مینا نرسید

کهنه را در شکن و باز به تعمیر خرامهر که در ورطهٔ «لا» ماند به «الا‘ نرسید

ایخوش آن جوی تنک مایه که از ذوق خودیدر دل خاک فرو رفت و بدریا نرسید

از کلیمی سبق آموز که دانای فرنگجگر بحر شکافید و به سینا نرسید

عشق انداز تپیدن ز دل ما آموختشرر ماست که برجست و به پروانه رسید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساساتی عمیق و تجربه‌های شخصی می‌پردازد. او از ناکامی‌ها و دشواری‌هایی صحبت می‌کند که در ارتباط با عشق و زندگی احساس کرده است. اشاراتی به سنگ و شیشه وجود دارد که نشان‌دهنده تضادها و مشکلات است. همچنین، شاعر به جوی کوچکی اشاره می‌کند که علیرغم تلاش‌ها، به دریا نمی‌رسد و این نمادی از شکست‌ها و محدودیت‌های فردی است. در نهایت، عشق و تپش دل را به عنوان تجربه‌ای ارزشمند و آموزنده معرفی می‌کند که به روشنایی و زیبایی منتهی شده است.